جنگها و تاریخ

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

جنگ مدیا

← آمار وب سایت

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :


Think,Befor We Act

/ساعتی در خود نگر تا كیستی/ از كجائی وز چه جائی چیستی/ در جهان بهر چه عمری زیستی/ جمع هستی را بزن بر نیستی

بمب افکن فراموش شده



نتیجه تصویری برای ‪PZL.37‬‏

ماکت ساخته شده از پی.زی.ال-37 در اندازه ی اصلی

شکست سریع و برق آسای ارتش لهستان در برابر تهاجم هیتلر این باور غلط را در بسیاری تقویت کرده که در آن دوران لهستان یک کشور عقب مانده بوده و ارتش قدرتمندی نداشته است. هرچند که شاید ارتش لهستان در برابر تاکتیکهای پیشرفته ی آلمانها حرفی برای گفتن نداشته اما این کشور در زمان خود دارای صنایع نظامی پیشرفته ای بوده است. از میان تولیدات نظامی لهستانی ها نگاهی می اندازیم به بمب افکن پی.زی.ال-37 که در زمان خود یک سلاح کارآمد به حساب می آمده است.

توسعه

پی.زی.ال-37 در میانه ی دهه ی 30 و در کارخانه ی پی.زی.ال توسط جرزی دابروسکی طراحی شد. اولین نمونه از این هواگرد دارای یک سکان عمودی بود و در 13 دسامبر 1936 پرواز کرد. نمونه ی دوم دارای دو سکان عمودی شد و پس از چند اصلاح دیگر برای ساخت آن موافقت شد. 10 هواپیمای اول در سال 1938 ساخته شده و پی.زی.ال-37 آ نام گرفتند. این نمونه دارای یک سکان عمودی بود. 19 هواگرد بعدی پ.زی.ال-37 آبیس نام گرفتند و 2 سکان عمودی داشتند. همه ی این هواپیماها از موتورهای رادیال پگاسوس ،که در لهستان و تحت لیسانس ساخته می شدند، بهره می گرفتند.

نمونه ی اصلی این بمب افکن پی.زی.ال-37 بی نام گرفت و دارای 2 سکان عمودی و یک موتور پگاسوس قوی تر بود. ساخت آن در سال 1938 آغازشد. در طی این دوره 2 نمونه ی آزمایشی و 6 بمب افکن پی.زی.ال به دلیل نقص فنی سقوط کردند. پس از اصلاحاتی در بدنه پی.زی.ال-37 بی به یک هواپیمای مطمئن تبدیل شد. زمانی که هیتلر به لهستان حمله کرد این کشور دارای 92 فروند بمب افکن پی.زی.ال بود و 31 فروند دیگر نیز در دست ساخت بودند.

قبل از آغاز شدن جنگ پی.زی.ال-37 بی یکی از پیشرفته ترین بمب افکنهای زمان خود بود. این بمب افکن می توانست به نسبت رقبایش ،مثلا بمب افکن ولینگتون، بمبهای بیشتری حمل کند. این بمب افکن از بمب افکنهای مشابه خود کوچکتر بود، سرعت بیشتری نسبت به آنها داشت و هدایت آن ساده تر بود. ارابه های فرود آن  اجازه ی نشست و برخاست از فرودگاه های ناآماده را به آن می دادند. مانند دیگر بمب افکنهای آن زمان سلاح دفاعی پی.زی.ال-37 عبارت بود از 3 قبضه مسلسل که البته برای دفاع از آن در برابر جنگنده های دشمن ضعیف بودند.

نمایش این بمب افکن در نمایشگاه بلگراد و پاریس در سال 1938 بازار صادراتی خوبی برایش فراهم کرد. لهستانی ها نمونه ی صادراتی آن را با یک موتور قوی تر ارائه کردند که می توانست به سرعت 460 کیلومتر در ساعت برسد. یوگوسلاوی 20 فروند و بلغارستان 12 فروند از آن را سفارش دادند. رومانی 30 فروند خرید و قرار شد تا 10 فروند را تحت لیسانس تولید کند. ترکیه نیز قرار شد تا 25 فروند را تحت لیسانس تولیدکند و 12 فروند هم به یونان فروخته شد. اسپانیا امتیاز تولید 20 تا 50 فروند پی.زی.ال را در داخل کشور به دست آورد اما یکسال بعد قراردادش را لغو کرد. کشورهای دانمارک، استونی، فنلاند و ایران نیز برای خرید این بمب افکن پاپیش گذاشتند. آغاز جنگ جهانی دوم جلوی تولید این هواپیماها را گرفت. در این زمان شرکت پی.ال.زی بمب افکن بزرگتر و سریعتری به نام پی.ال.زی-48 را در دست ساخت داشت.

طرح

پی.ال.زی-37 دارای یک بدنه ی متعارف تمام فلزی بود. بالها در زیر بدنه نصب شده بودند و بدنه به دو سکان عمودی ختم می شد. بمبها در داخل بالها جای گرفته بودند. طرح مناسب بالها نیروی پسای کمتری ایجاد می کرد و نمونه ی اولیه 10درصد سریعتر از سرعتی که برایش طراحی شده بود پرواز می کرد. بالهای پی.ال.زی-37 از بیشتر رقبای آلمانی و فرانسوی اش کوتاه تر بود. قسمتی از نیروی برا توسط شکل بدنه تولید می شد که برای آن زمان طرحی انقلابی محسوب می شد.

خدمه ی پرواز عبارت بودند از: خلبان، فرمانده-بمب انداز، بیسیم چی و در نهایت مسلسل چی در عقب هواپیما. بمب انداز در قسمت شیشه ای دماغه جای داشت و یک مسلسل هم برای او نصب شده بود. بیسیم چی در داخل بدنه و بالای قسمت بمبها جای گرفته بود و او هم دارای یک مسلسل بر روی سقف هواپیما بود. ارابه های فرود در زیر جایگاه موتورها جمع می شدند. هر کدام از ارابه های فرود دارای دو چرخ بودند که سیستم تعلیق جداگانه داشتند. موتورهای پی.زی.ال-37 عبارت بودند از دو دستگاه موتور رادیال پگاسوس ساخت شرکت بریستول. نمونه ی آ موتورهایی با توان 940 اسب بخار و نمونه ی بی موتورهایی با توان 970 اسب بخار داشتند.

بمبها در بدنه و در درون بالها جای داشتند. جایگاه بمبها در بدنه می توانستند 4 بمب و در بالها 16 بمب را در خودی جای دهند. این ترتیب سبب شده بود تا پی.زی.ال-37 نتواند بمب های بزرگتر را حمل کند و برای حمل بمب های سنگین ناچار بودند تا از جایگاه های معلق در زیر بالها استفاده کنند. بیشترین ظرفیت حمل بمب پی.زی.ال-37 برابر با 2580 کیلوگرم بود. به غیر از جایگاه داخل بدنه ،که بمب های 300 کیلوگرمی در آن جای می گرفتند، نمی شد که بمب های سنگینتر از 110 کیلوگرم را در جایگاه درون بالها جای داد. در طی جنگ تنها از بمب های 50 و 110 کیلوگرمی استفاده شد چرا که بمبهای 300 کیلوگرمی در تعداد بسیار اندکی ساخته شده بودند و تجهیزات کافی برای بارگیری آنها در فرودگاه ها وجود نداشت. در نتیجه بیشترین محموله ی بمب پی.زی.ال-37 محدود شد به 800 تا 1200 کیلوگرم.

تاریخچه ی عملیاتی

در روز اول جنگ نیروی هوایی لهستان 86 فروند پی.زی.ال-37 عملیاتی دراختیار داشت اما تنها نیمی از آنها را در جنگ بکار گرفت. 36 فروند پی.زی.ال-37 بی در غالب 4 تیپ بمب افکن سازمان دهی شده بودند. بقیه ی بمب افکنها به عنوان ذخیره، هواپیمای آموزشی یا تحت تعمیر بودند. به دلیل فرصت کم برای آموزش خدمه و کمبود تجهیزات زمینی بیشتر هواپیماها زمینگیر شده بودند.

PZL-37 Los.jpg

در روز اول سپتامبر بسیاری از آنها در فرودگاه های کوچک بودند و از حمله ی آلمان به فرودگاه های بزرگ لهستان جان به در بردند. به دلیل کمبود تجهیزات در این فرودگاه ها این بمب افکنها اغلب با نیمی از ظرفیت بمب خود پرواز می کردند. از چهارم سپتامبر به بعد از آنها برای حمله به ستونهای زرهی آلمان استفاده شد اما این هواپیما برای چنین مأموریتی طراحی نشده بود. حمله به داخل خاک آلمان به سرعت از سوی لهستانی ها کنارگذاشته شد. موثرترین حرکت آنها مختل کردن سپاه شانزدهم زرهی آلمان در نزدیکی چستوچوا و رادومسکو بود. به این هواپیماها به دلیل اینکه اسکورت مناسبی نداشتند تلفات زیادی وارد شد. 10 فروند از پی.زی.ال-37 ها توسط جنگنده های لوفت وافه، 5 فورند با آتش ضدهوایی های ورماخت، 2 فروند در اثر بمباران هوایی و در نهایت 10 فروند دیگر در اثر اتفاقات دیگر از بین رفتند. 18 فروند از بمب افکنهای ذخیره شده در روز زمین بمباران شدند و چند فروند از آنها نیز در بمباران کارخانه از بین رفتند. آخرین پرواز رزمی آنها در روز 16 سپتامبر صورت گرفت.

26 یا 27 فروند از بمب افکنها به رومانی فرار کردند. آنها توسط دولت رومانی توقیف شدند و 23 فروند از آنها در نیروی هوایی رومانی بکارگرفته شدند. یک سوم آنها در اثر سانحه از بین رفتند. در روز تهاجم به شوروی [سابق] رومانی 15 فروند از آنها را بر علیه روسها بکار گرفت. آنها در بمباران بسارابی، کیف و ادسا شرکت کردند. تعدادی از آنها در اثر آتش ضدهوایی روسها سقوط کردند و باقیمانده ی آنها نیز به دلیل کمبود قطعات یدکی از جبهه عقب کشیده شدند و برای آموزش اختصاص داده شدند. پس از اینکه رومانی به متفقین پیوست 5 فروند از آنها بر روی زمین توسط بمباران آلمانها نابود شدند.

نتیجه تصویری برای ‪PZL.37‬‏

تعدادی از پی.زی.ال-37 ها هم به دست روسها و آلمان افتاد که برای آزمایش بکارگرفته شدند. امروزه هیچ نمونه ای از این بمب افکن در جهان وجود ندارد. شاید پس از پایان جنگ چند فروندی در رومانی باقیمانده بود اما دولت کمونیست لهستان تلاشی در جهت بازگرداندن آنها انجام نداد. اکنون تنها یک دستگاه از موتورهای این هواپیما در موزه ی هوانوردی لهستان موجود است. یک نمونه ی کوچک از پی.زی.ال-37 بی ،هم که در کارخانه باقیمانده بود، در سال 2012 در معرض دید عموم قرار گرفت.

پی.زی.ال-37 بی

مشخصات

خدمه

4 نفر

پیشرانه

دو دستگاه موتور بریستول پگاسوس20 هر یک به توان 970 اسب بخار

سلاح

3 قبضه مسلسل 7.92  میلیمتری

2580 کیلوگرم بمب(18بمب 110 کیلوگرمی+2 بمب 300 کیلوگرمی)

طول

12.92  متر

عرض بال

17.93  متر

سطح بال

53.5  متر مربع

ارتفاع

5.1  متر

وزن خالی

4,280  کیلوگرم

حداکثر وزن در هنگام برخواستن

9,105  کیلوگرم

حداکثر سرعت

412 کیلومتر بر ساعت به همراه 2تن بمب

سقف پرواز

23000 پا

برد

2,600 کیلومتر با 1.7 تن بمب و مخازن خارجی سوخت

شعاع پرواز

1000 کیلومتر

نرخ اوج گیری

4.7 متر در ثانیه

 

مترجم: رضا کیانی موحد

منتشرشده در ماهنامه ی جنگ افزار


درباره وب سایت

Wars & History
رضا کیانی موحد - محمدحسین پاز
مدیر وب سایت :

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان