جنگها و تاریخ

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

جنگ مدیا

← آمار وب سایت

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :


Think,Befor We Act

/ساعتی در خود نگر تا كیستی/ از كجائی وز چه جائی چیستی/ در جهان بهر چه عمری زیستی/ جمع هستی را بزن بر نیستی

الکساندر سووروف؛ قسمت دوم

قسمت اول

جنگ روس و عثمانی(1787-1791)

 

 

از سال 1777 تا 1783 سووروف در کریمه و قفقاز خدمت می کرد. او از سال 1782 تا 1784 نیروهای روسی را در کریمه فرماندهی کرد و از طرف کاترین دوم ارمنیهایی که از کریمه رانده شده بودند دوباره سامان داد و شهر جدیدی برایشان بناکرد که نور نخجوان نام گرفت.

در سال 1787 کاترین شبه جزیره ی کریمه را به خاک روسیه ملحق کرد و آتش جنگ بین روسیه و عثمانی دوباره شعله ورشد. روسها انتظار داشتند که فشار نظامی سبب شود که ترکها الحاق کریمه و قیومیت آنها را بر گرجستان بپذیرند. در عوض، ترکها با تحریک تاتارهای کریمه به شورش پاسخ روسها را دادند. با شروع جنگها اتریشیها به طرفداری از روسها وارد کارزارشدند. در سالهای 1787 تا 1791 سووروف دوباره به جنگ با ترکها فرستاده شد و در نبردهای متعددی به پیروزی رسید.

سووروف دوبار در سالهای 1787 (محاصره اوچاکوف) و 1789(نبرد رود ریمنیک) زخمی شد. در هر دو نبرد یک سپاه اتریشی تحت فرمان شاهزاده یوسیاس ساکس بورگ حضور داشت اما در نبرد آخری سووروف به تنهایی فرمانده تمام قشون متحد بود.

http://file.mihanblog.com//public/user_data/user_files/184/551922/RussoTurkishWar.png

نبرد کینبرن(1 اکتبر 1787)

کینبرن دژ ضعیفی در ساحل مقابل شهر اوچاکوف در دلتای رود دنیپر بود. این دژ می توانست پوششی برای پایگاه دریایی خرسون باشد. ترکها می خواستند تا با حمله به کینبرن روسها را از داشتن یک پایگاه پشتیبانی در زمان محاصره ی اوکاچوف محروم کنند. در این نبرد سووروف دارای 19 قبضه توپ برنزی و 300 قبضه توپ آهنی و 1500 نفر سرباز بود. به علاوه، او یک نیروی ذخیره در حدود 50 کیلومتری دژ در اختیار داشت که شامل 2500 نفر سرباز پیاده، 38 قبضه توپ و تعدادی سواره نظام قزاق می شد.

ترکها نیز دارای 3 فروند نبردناو (هر یک با 60 قبضه توپ)، 4 فروند ناوچه (هر یک با 34 قبضه توپ)، 14 فروند قایق توپدار( هر یک با 4 قبضه توپ) و 4 فروند توپخانه ی شناور بودند. علاوه بر اینها ترکها 400 قبضه توپ داشتند که توسط شناورهای ترابری حمل می شدند. در طی سپتامبر ناوگان ترکها برای کشف موقعیت توپهای روسها چند بار به آتشباری به سمت دژ پرداختند.

در روزهای  29 و 30 سپتامبر ناوگان ترک کینبرن را بمباران کردند و یک روز بعد در طی یک عملیات آبی-خاکی 6000 سرباز را در دو نقطه ی مختلف ساحل پیاده کردند. کشتی های ترک از ساحل عقب کشیده شدند تا سربازان جایی برای عقب نشینی نداشته باشند. سربازان ترک برای جلوگیری از آتشباری روسها شروع به حفر سنگر کردند و آرام آرام سنگرهایشان را جلوتر بردند. سووروف نیروی ذخیره اش را فراخواند و به انتظار نشست.

تا روز به میانه برسد ترکها 200 متر به دژ نزدیک شده بودند. سووروف اولین ضدحمله اش را انجام داد و توانست تعدادی از سنگرهای ترکها را بگیرد اما آتش ناوگان ترک او را ناچار به عقب نشینی کرد. سووروف در این حمله زخمی شد و توسط یکی از سربازانش از معرکه بیرون کشیده شد.

سووروف زخمی می شود

در ساعت 16:00 نیروی ذخیره ی روس نزدیک شد و سووروف ضدحمله اش را از سرگرفت. اینبار حمله ی سووروف موفقیت آمیز بود و سربازان ترک را تا ساحل عقب راند. تعدادی از ترکها شبانه سوار کشتی شدند و تعدادی نیز در نیزارها پنهان شدند. کاترین به خاطر شجاعت سووروف در این نبرد به او مدال سنت آندرو را اهدا کرد.

محاصره دوم اوچاکوف

در سال 1788 روسها به فرماندهی شاهزاده پوتمکین و سووروف شهر اوچاکوف را محاصره کردند. پوتمکین ،برخلاف نظر سووروف که خواستار حمله ی فوری به شهر بود، دستور داد تا شهر کاملا محاصره شود و زیر آتش توپخانه قراربگیرد. ترکها به انتظار رسیدن قوای کمکی چند بار سعی کردند تا حلقه ی محاصره را بشکنند اما درنهایت شهر در روز 6 دسامبر سقوط کرد و خود حسن پاشا اسیر شد.

در نبرد فوکشانی (21 جولای 1789) سووروف به همراه متحدین اتریشی خود توانستند سربازان عثمانی را در مولداویا(رومانی امروزی) شکست دهند. سربازان متحدین 25 هزار نفر و مدافعین ترک 30 هزار نفر بودند.

نبرد ریمنیک (22 سپتامبر 1789)

نبرد ریمنیک کوششی بود جهت انتقام شکست ترکها در نبرد فوکشانی. حسن پاشا سپاهی به استعداد 100 هزار نفر جمع آوری کرد که بیشتر آنها را سربازان نخبه ی ینیچری تشکیل می دادند. سپاه متحد شامل 7000 سرباز روس تحت فرمان سووروف و 18 سرباز اتریشی تحت فرمان شاهزاده یوسیاس بود. حسن پاشا در یک راهپیمایی شبانه توانست شاهزاده یوسیاس را غافلگیر کند و با برتری عددی که داشت سپاه اتریش را تحت فشار شدیدی قرار دهد. هنگامی که اتریشی ها در آستانه شکست قرارگرفته بودند سووروف پس از یک راهپیمایی 100 کیلومتری در مدت دو روز و نیم وارد معرکه شد و فرماندهی نیروهای مشترک را برعهده گرفت.

سووروف نیروهایش را به دو قسمت تقسیم کرد و در ساعت 23:00 پیشروی اش را آغاز کرد. او پس از عبور از رود ریمنیک به اردوگاه عثمانی حمله کرد و آنها را تار و مار کرد. در ساعت 15:00 روز بعد روسها پس از حمله به استحکامات عثمانی در نزدیک دهکده ی بوگسا و دست به دست دادن با اتریشها به سوی اردوگاه اصلی ترکها حمله کردند. اتریشهای یک حمله ی جبهه ای انجام دادند تا سربازان ترک را زمینگیر کنند و روسها با یک حرکت جناحی مقاومت ترکها را در هم شکستند. سووروف با از دست دادن 700 نفر توانست 20هزار نفر تلفات به ترکها وارد کند.

برای پیروزی در این نبرد کاترین او را به مقام کنتی رساند و نام ریمنیکسکی را برایش برگزید. امپراطور جوزف دوم (امپراطور هابزبورگ) نیز او را به مقام کنتی در امپراطوری مقدس رم ارتقا داد. هابزبورگها توانستند تمامی والاشیا را تصرف کنند.

در روز 22 دسامبر 1790 سووروف با موفقیت دژ تسخیرناشدنی اسماعیل (در ساحل دریای سیاه) در بسارابی را مورد حمله قرار داد. ناوگان دریای سیاه توسط دریاسالار اسپانیایی خوزه ده ریباس فرماندهی می شد. محاصره ی دژ اسماعیل توسط سووروف در ماه مارس آغاز شد. تعداد 40 هزار نفر سرباز عثمانی از این دژ دفاع می کردند. مدافعین ترک در درون دژ دستور داشتند تا آخرین نفر مقاومت کنند و اولتیماتوم روسها را نادیده گرفتند. شکست آنها بزرگترین فاجعه ی نظامی عثمانی تا آن روز بود اما برای روسها در اولین سرود ملی شان جاودان شد: بگذارید که تندر پیروزی بغرش درآید.

سرکوب شورش لهستان

بلافاصله پس از صلح با عثمانی سووروف به لهستان اعزام شد تا فرماندهی یک سپاه را در دست بگیرد. او در نبرد ماسیجویچ شرکت کرد و توانست فرمانده لهستانی ها را اسیر کند.

Obrona Pragi 1794.JPG

نبرد پراگا

کشتار غیرنظامیان لهستانی توسط سربازان روسی

 در روز چهارم نوامبر 1794 سووروف به ورشو حمله کرد و با یک حمله ی غافلگیرکننده دهکده ی پراگا را در نزدیکی آن تسخیر کرد. پس از شکست مدافعین، روسها وارد پاراگا شدند و به انتقام کشتار سربازان روسی در وروشو دست به قتل و غارت زدند. کشتار در حدود 20هزار نفر از غیرنظامیان در پراگا روحیه شورشیان را در هم شکست و اسباب شکست زودهنگام شورش لهستان شد. ظاهرا سووروف کوششی در جهت جلوگیری از این کشتار نکرد.

یک روز بعد ورشو بدون مقاومت سقوط کرد. پیام او به شاهش بسیار کوتاه بود: "هورا ورشو از آن ماست." جواب کاترین از آن هم کوتاه تر بود: "احسنت ارتشبد!" ارتشبد جدید تا 1759 در لهستان ماند و سپس به سنت پیترزبورگ بازگشت. یک سال بعد کاترین مرد و پسرش پل اول سووروف را با رسوایی از خدمت نظام کنارگذاشت.

درباره وب سایت

Wars & History
رضا کیانی موحد - محمدحسین پاز
مدیر وب سایت :

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان