جنگها و تاریخ

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

جنگ مدیا

← آمار وب سایت

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :


Think,Befor We Act

/ساعتی در خود نگر تا كیستی/ از كجائی وز چه جائی چیستی/ در جهان بهر چه عمری زیستی/ جمع هستی را بزن بر نیستی

زیردریایی برقی



جنگ جهانی اول که به پایان رسید آلمان شکست خورده ناچار شد تا پیمان ورسای را بپذیرد. این پیمان ،که به این قصد تهیه شده بود که جلوی به قدرت گیری مجدد آلمان را بگیرد، اجازه ی داشتن هیچ گونه زیردریایی را به آلمان نمی داد. اما هنگامی که هیتلر به قدرت رسید تجدید سلاح ارتش آلمان را در رأس برنامه هایش گذاشت و در نتیجه، طراحی و ساخت زیردریایی برای نیروی دریایی آلمان از سرگرفته شد. اولین تلاش آلمانها پس از جنگ جهانی اول منجر به ساخت زیردریایی های کلاس-1 شد. این زیردریایی در اصل از یک طرح فنلاندی گرفته شده بود و تنها 2 فروند از آن ساخته شد. اولین نمونه ی آن در 14 فوریه 1936 به آب انداخته شد و یو-25 نام گرفت. هر چند که این زیردریایی ها بیشتر جنبه ی آزمایشی داشتند اما می توانستند اهداف تبلیغاتی نازی ها را برآورده کنند. هر دو زیردریایی در طی جنگ به عملیات نظامی فرستاده شده و هر دو فروند غرق شدند.

تجربه ی ساخت زیردریایی های کلاس-1 سبب شد تا ساخت نمونه ی بهتری از آن در دستور کار قرار بگیرد. نتیجه زیردریایی ها کلاس-8 بود که با تعداد 703 فروند ساخته شده تبدیل به اسب بارکش نیروی زیرسطحی هیتلر در طی جنگ جهانی دوم شد. زیردریایی ها کلاس-9 هم در حقیقت نمونه ی بزرگتر کلاس-7 برای گشتهای طولانی تر بود. بعضی از کلاس-9 های آلمانی در طی جنگ به سواحل ژاپن رسیدند و بعضی حتی با عبور از اقیانوس آرام به سواحل شرقی آمریکا رسیدند.

بزرگترین اشکال این زیردریایی ها در این بود که بدنه ی آنها بیشتر برای حرکت بر روی سطح آب ساخته شده بودند تا زیر آب. زیردریایی های کلاس-7 و کلاس-9 در زیر آب کند و غیرقابل هدایت بودند. این زیردریایی ها پیشرانه ی دیزل-الکتریک داشتند و ناچار بودند تا ساعاتهای زیادی را در سطح آب با موتور دیزل حرکت کنند و تنها برای حمله به کشتی های دشمن و یا فرار از حملات دشمن به زیر آب می رفتند. برای شارژ مجدد باتری هایشان باید این زیردریایی ها به سطح آب می آمدند که در این صورت تبدیل می شدند به یک اردک نشسته در کنار برکه. تجربه ی غرق شدن زیردریایی های آلمانی توسط کشتی ها و هواپیماهای مجهز به رادار سبب شد تا آلمانها به فکر ساخت زیردریایی هایی بیفتند که بتواند زمان بیشتری را در زیر آب به سر ببرد. طرح جدید زیردریایی های کلاس-21 نام گرفت که بعدها نام مستعار زیردریایی برقی را برایش انتخاب کردند. کلاس-21 را می توان اولین زیردریایی واقعی جهان دانست و بدنه ی آن به گونه ای طراحی شده بود که بیشتر به درد حرکت زیر آب می خورد تا حرکت بر روی سطح آب. کلاس-21 یک طرح کاملا متفاوت و انقلابی در دنیای زیردریایی ها بود و می توانست در عمقی بیشتر از هر زیردریایی معاصر خود غوطه ور شود. زیردریایی های کلاس-21 با وجود طرح انقلابی خود اشکالات زیادی داشتند که فرصتی برای رفع آنها نبود. در نهایت تنها 4 فروند از آنها ساخته شد و 2 فروند از آنها به گشتهای نظامی فرستاده شدند.

طراحی

بدنه ی کلاس-21 ،مانند زیردریایی های مدرن امروزی، شبیه به سیگار برگ بود. طراحی جدید بدنه سبب می شد تا کلاس-21 ها در زیر آب سرعت بیشتری داشته باشند و در زمان کمتری به زیرآب بروند. طراحی بهتر بدنه سبب شده بود تا امضای صوتی زیردریایی کمتر بشود و کشف آن توسط سونارهای دشمن سخت تر بشود. بدنه ی جدید به گونه ای بود که کشف زیردریایی از دور دست توسط کشتی ها یا هواپیماهای گشتی دشمن را سخت می کرد. سبب می شد بالارفتن سرعت آن در هنگام شیرجه زدن نیز شناسایی آن را سخت می کرد. در بدنه ی جدید دیگر جایی برای توپ عرشه نبود و این توپ از زیردریایی های کلاس-21 حدف شد. تمام قطعات اضافی ،مانند هواکش، آنتن و...، در زمانی که استفاده نمی شدند در بدنه ی اصلی زیردریایی فرومی رفتند. بدنه ی آلومینیومی آن اجازه می داد تا به عمق 280 متری هم برسد.

برجک کلاس-21 هم طرحی انقلابی داشت و دیگر مشابه زیردریایی های قدیمی تر دارای جایگاه نفرات دیده بان نبود. به جای آن 3 دیدگاه بر روی پل زیردریایی تعبیه شد.

خدمه ی کلاس-21 نسبت به زیردریایی های قبلی آسایش بیشتری داشتند و حتی برای آنها یک فریزر هم در زیردریایی نصب شده بود. بیشتر آنها دارای اتاقکهای کوچک مخصوص خود بودند. چون قرار بود که زیردریایی زمان بیشتری را در زیر آب بگذراند آن را به سیستم تهویه مطبوع هوا مجهز کرده بودند. کلاس-21 دارای 3 توالت و یک دستگاه آب شیرین کن بود.

پیشرانه

سطح مقطع بدنه ی کلاس-21 ها شبیک 8 انگلیسی بود که قسمت بالایی قطر بیشتری نسبت به قسمت پایین داشته باشد. باتریهای زیردریایی در قسمت پایینی بدنه تعبیه شده بودند. یک نوع موتور الکتریکی کم صدا برای آن ساخت شد که حرکت آن را در زیر آب بسیار کم صداتر از زیردریایی های قبلی می کرد.  صدای کلاس-21 در سرعت 15 گره ی دریایی به اندازه ی صدای یک زیردریایی آمریکایی کلاس بالائو در سرعت 8 گره بود.

بدنه ی زیردریایی های برقی بسیار بزرگتر از زیردریایی های قبلی بود تا بتواند تعداد بیشتری باتری را در خود جای دهد. کلاس-21 تقریبا 3 برابر کلاس-8 باتری داشت. قرار بود که این زیردریایی بتواند با تکیه بر باتری های خود چند روز در زیر آب حرکت کند و برای شارژ آنها موتور دیزل از طریق یک هواکش هوا را تنفس کند. کلاس-21 قبل از اینکه باتریهایش تمام بشود می توانست تا 3 روز با سرعت 5 گره در زیرآب حرکت کند. با آمدن به سطح آب در عرض 3 تا 5 ساعت می توانستند این باتریها را شارژ کنند و دوباره به عمق اقیانوس بازگردند.

پیشرانه ی اصلی کلاس-21 دو دستگاه موتور دیزل 6 سیلندر ساخت شرکت مان بودند. این موتورها به ژنراتورهایی وصل می شدند که وظیفه ی شارژ باتریها را برعهده داشتند.


سلاح

کلاس-21 دارای 6 قبضه اژدرافکن در سینه ی کشتی و 2 قبضه مسلسل برای دفاع در برابر هواپیماهای گشتی دشمن بود. بدنه ی بزرگتر آن اجازه می داد تا به جای 14 اژدری که کلاس-8 ها می توانستند حمل کنند تعداد 23 اژدر را در خود جای دهد. بارگذاری اژدرهای آن نه توسط دست بلکه توسط بارگذار برقی صورت می گرفت. زمانی که خدمه ی کلاس-21 می توانستند هر 6 لوله ی اژدرافکن سینه ی زیردریایی را پر کنند کمتر از زمانی بود که خدمه ی کلاس-8 نیاز داشتند تا تنها یک اژدرافکن را پر کنند. کلاس-21 می توانست در عرض 20 دقیقه 18 اژدر شلیک کند که یک نرخ آتش باورنکردنی در آن زمان بود. برای بالاتر رفتن دقت آلمان نوعی اژدر با هدایت خودکار طراحی کرده بود که دارای یک سونار کوچک بود و پس از شلیک می توانست به دنبال رد هدفش برود و به آن برخورد کند. زیردریایی های قدیمی تر در هنگام حمله باید به روی آب می آمدند اما کلاس-21 می توانست از زیر آب هدفش را به اژدر ببندند.اگر کلاس-21 به جنگ می رسید به سلاحی خوفناک برای ناوگان متفقین بدل می شد.

سنسورها

زیردریایی های کلاس-21 ،به عنوان یک پیش اخطار، دارای یک کشف کننده ی امواج رادار بودند. آنتن این کشف کننده ی رادار بر روی لوله ی هواکش زیردریایی نصب شده بود تا زیردریایی بتواند متوجه نزدیک شدن هواپیماهای گشتی دشمن بشود و در صورت امکان به زیر آب برود. علاوه بر این کلاس-21 به یک دستگاه رادار مجهز شده بود تا بتواند کشتی های دشمن را از فاصله ی دور کشف کند. کلاس-21 به دو دستگاه سونار فعال و غیرفعال مجهز بود تا بتواند محل کشتی ها و زیردریایی های دشمن را کشف کند و به آنها حمله کند. قرار بود تا سونار غیرفعال انعکاس امواج صوتی کشتی های دشمن را بگیرد و زیردریایی را به سمت آن هدایت کند. در آخرین لحظه زیردریایی برای هدف گیری دقیقتر باید سونار فعالش را روشن می کرد. این روش، کشف محل کلاس-21 ها را از روی امواج سونارهای فعالشان غیرممکن می کرد. کلاس-21 می توانست از عمق 160 فوتی هدفش را شناسایی کند، رهگیری کند و به آن شلیک کند.

تولید

زمانی که کلاس-21 طراحی شد طرح آن به قدری فوری بود که قرار شد برای ساخت آن تولید دیگر زیردریایی ها متوقف شود. بین سالهای 1943 تا 1945 کشتی سازی های بولهم و فوس در هامبورگ و شیچائو در دانزیگ جمعا تعداد 118 بدنه برای زیردریایی های کلاس-21 ساختند. هر بدنه از 8 قسمت پیش ساخته تشکیل می شد که باید در حوضچه خشک سرهم می شدند. این روش جدید ساخت زیردریایی سبب می شد تا زمان ساخت هر زیردریایی به 6 ماه کاهش بیابد. البته در عمل قطعات پیش ساخته دارای اشکالاتی بودند که در نتیجه مجبور بودند اصلاحاتی را در هنگام مونتاژ کردن آنها اعمال کنند. یکی از علتهای این اشکال در این بود که این قطعات توسط شرکتهایی ساخته می شد که تجربه ی کشتی سازی نداشتند. در نتیجه ی این مشکلات از 118 بدنه ی ساخته شده تنها 4 فروند زیردریایی تکمیل شدند و تنها 2 فروند از آنها برای عملیات نظامی به دریا فرستاده شدند. هیچ یک از این 2 فروند زیردریایی نتوانست شکاری به دست بیاورند. پروژه ی کلاس-21 آنقدر جاه طلبانه بود که با امکانات آلمان از رمق افتاده دست نیافتنی بشود.


تاریخچه ی عملیاتی

زیردریایی های تکمیل شده از کلاس-21 زیردریایی های یو-2511 و یو-3008 نام گرفتند. همان طور که ذکر شد هیچ یکی از این دو زیردریایی پس از ارسال شدن به اقیانوس نتوانستند کشتی های دشمن را شکار کنند.


3 فروند کلاس-21 و یک فروند کلاس-8 در برگن

زیردریایی یو-2540 پس از پایان جنگ غرق شد اما در سال 1957 لاشه ی آن را یافتند و دوباره به سطح آب آوردند. این زیردریایی تا سال 1982 در خدمت بود و برای تحقیقات توسط خدمه ی نظامی و غیرنظامی بکار برده شد. امروزه این زیردریایی به عنوان یک موزه ی شناور در آلمان می باشد و تنها بدنه ی باقیمانده از 118 فروند کلاس-21 ساخته شده می باشد.

پس از پایان جنگ زیردریایی های کلاس-21 که به دست متفقین افتادند اثری شگفت انگیز بر دنیای زیردریایی ها داشتند. روسها از روی این طرح زیردریایی های کلاس ویسکی را ساختند. آمریکایی ها طرح کلاس-21 را در ساخت زیردریایی های کلاس تنچ به کار گرفتند و بریتانیا هم زیردریایی های کلاس پروپویز را با الهام از کلاس-21 طراحی کرد. این طرح هنوز هم به عنوان هسته ی اصلی طراحی زیردریایی های دیزل-الکتریک باقی مانده است.

بدنه ی زیردریایی یو-2518 به فرانسوی ها رسید که نام آن را به رونالد موریلو عوض کردند. این زیردریایی در طی بحران سوئز در سال 1956 به عملیات فرستاده شد و تا سال 1967 در خدمت بود. 2 سال بعد بدنه ی آن را اوراق کردند.

شوروی [سابق] نیز توانست 4 زیردریایی به شماره های یو-3515، یو-2529، یو-3035 و یو-3041 را پس از توافقنامه ی پوستدام به دست آورد. زیردریایی های فوق به خدمت نیروی دریایی روسها درآمدند. البته سرویسهای اطلاعاتی غرب اعتقاد داشتند که روسها توانسته اند بدنه های بیشتری را به دست بیاورند و دست کم پس از جنگ از قطعات باقی مانده در حوضچه های خشک دانزیگ توانسته اند 39 زیردریایی کامل را بسازند. زیردریایی هایی که رسما به روسها رسید تا سال 1955 در خدمت باقی ماندند و بعدها اوراق شدند یا به عنوان هدف مورد استفاده قرارگرفتند. طرح موفق کلاس-21 در طرح زیردریایی های روسی کلاس زولو، کلاس ویسکی و کلاس رومئو بکارگرفته شد.

یک فروند از زیردریایی های کلاس-21 نیز به چنگ بریتانیایی ها افتاد که آن را اچ.ام.اس.ان-41 نام نهادند و در سال 1949 آن را اوراق کردند.


یو-3008

اما سهم آمریکایی ها از باقیمانده ی کلاس-21 زیردریایی های یو-2531 و یو-3008 بود که در اقیانوس اطلس به خدمت گرفته شدند. در نوامبر 1946 هاری ترومن ،رئیس جمهور وقت آمریکا، سوار بر عرشه ی یو-2531 به عمق 130 متری اقیانوس برده شد. یو-2531 در سال 1951 به عنوان یک هدف آزمایشی غرق شد و یو-3008 در سال 1956 اوراق شد. آمریکایی ها برای ساخت زیردریایی های کلاس گاتو، کلاس بالائو و کلاس تنچ از طرح کلاس-21 استفاده کردند و در نهایت آن را در ساخت اولین زیردریایی هسته ای تاریخ ،ناتیلوس، بکارگرفتند.


یو-2540

کلاس-21

مشخصات

جابجایی

1621 تن در سطح

 1819 تن در عمق

طول

76.70 متر

عرض

8متر

آبخور

6.32 متر

پیشرانه

2دستگاه موتور دیزل مان 6سلیندر(2200 اسب بخار)

2 دستگاه موتور الکتریکی(2500 اسب بخار)

2 دستگاه موتور الکترکی کم صدا (323 اسب بخار)

124 عدد باتری

سرعت

15.7گره(سطح)

17.2گره(عمق)

برد

15500 مایل دریایی(28700 کیلومتر) در سطح

340 مایل دریایی (630کیلومتر) در عمق با سرعت 5 گره

حداکثر عمل

240 متر

خدمه

5 نفر افسر

52نفر درجه دار

رضا کیانی موحد

درباره وب سایت

Wars & History
رضا کیانی موحد - محمدحسین پاز
مدیر وب سایت :

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان