دوشنبه 20 تیر 1390 03:16 ب.ظ نظرات ()

چندگیرنده دستی جی.پی.اس


ترانزیت-ناوست(TRANSIT-NAVSAT)

تنها چند روز پس از پرتاب ماهواره اسپوتنیک-1 به وسیله روسها، دو فیزیکدان آمریکایی با استفاده از تجزیه و تحلیل سیگنالهای رادیویی اسپوتنیک توانستند مدار آن را محاسبه کنند. جورج ویفنباخ و ویلیام گویر ،از آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه جان هاپکینز، محاسبات خود را بر اساس "پدیده دوپلر" انجام دادند. مدیر آزمایشگاه ، فرانک مک کلور، حدس می زد که اگر با استفاده از اثر دوپلر می توان موقعیت یک ماهواره را تعیین کرد پس شاید راهی وجود داشته باشد که با استفاده از این تکنیک بتوان محل یک گیرنده زمینی را نیز مشخص کرد.

نمونه اولیه ماهواره ترانزیت

ماهواره ترانزیت-1آ

بر این اساس، توسعه یک سیستم ناوبری ماهواره ای در سال 1958 آغازشد ولی اولین ماهواره آن ،با نام ترانزیت-1آ، در سپتامبر سال بعد به دلیل نقص فنی موشک حامل از قرارگرفتن در مدار زمین بازماند. در سال 1960 ماهواره دوم با نام ترانزیت-1بی با موفقیت در مدار قرارگرفت. 4 سال بعد، نیروی دریایی این سیستم را ،که امروزه با نام ناوست شناخته می شود، در اختیارگرفت. ماهواره های سیستم ناوست با نام اسکار یا نُوا شناخته می شدند و در مدار قطبی با فاصله 1100 کیلومتر بر گرد زمین می چرخیدند. ناوست به گونه ای طراحی شده بود که برای تعیین موقعیت یک گیرنده زمینی سیگنالهای حداقل 5 ماهواره باید آن را پوشش می دادند. زمانی که این سیستم عملیاتی شد همواره 10 ماهواره ناوست در مدار بودند.

نیروی دریایی ایالات متحده از ناوست برای ناوبری زیردریایی های مسلح به کلاهکهای هسته ای بهره گیری می کرد. وظیفه دوم این سیستم رله کردن پیامهای رمزشده بود. با بهبودهایی که بعدها داده شد ناوست می توانست با دقتی در حدود 200 متر مکان یک گیرنده زمینی را مشخص کند.


در صورتیکه علاقمند به مطالعه ی متن کامل این مقاله با فرمت پی.دی.اف هستید مبلغ5000 تومان به کارت

8102  7487  3375  6104

(رضا کیانی موحد بانک ملت) واریز کرده و تصویر فیش واریز یا شماره تراکنش را به ایمیل saboro2004@yahoo.comارسال فرمایید.