پنجشنبه 22 تیر 1391 06:49 ق.ظ نظرات ()

گیچین فوناکوشی در سال 1866 میلادی در شهر شوری در اولین سال حکومت میجی به دنیا آمد. در آن زمان اکیناوا رسما به صورت یکی از ایالتهای ژاپن درآمد. وی در 11 سالگی زیر نظر آزاتو آموزش شورین ریو را شروع کرد. در آن زمان هنوز کاراته به صورت مخفی تدریس می شد. فوناکوشی همزمان نزد ایتوسو ،که از دوستان و همدرستان آزاتو بود ، نیز کاراته کار می کرد و به گفته خود در دوران جوانی، مدتی نیز در نزد شخص استاد ماتسومورا آموزش دیده است. به هرحال استاد اصلی فوناکوشی آزاتو می باشد. در اثر کوششهای اتوسو در سال 1903 کاراته جزو دروس رسمی مدارس اکیناوا شد و فوناکوشی رسما به تدریس کاراته پرداخت. در سال 1921 هیروهیتو ،که هنوز ولیعهد بود، در سفر خود به اروپا به اکیناوا آمد. فوناکوشی با چند تن از شاگردان خود نمایشی از کاراته در قصر شوری ارائه دادند که مورد توجه ولیعهد قرارگرفت. یک سال بعد فوناکوشی به ژاپن رفت و در مدرسه عالی بانوان نمایشی از کاراته اجرا کرد. جیگورو کانو ،بنیان گذار جودو، از وی خواست که چند کاتای اصلی کاراته را به شاگردان وی در کودوکان بیاموزد. کانو و فوناکوشی با هم دوستانی صمیمی شدند و اندک اندک فوناکوشی در توکیو ماندگار شد. در همین سال فوناکوشی اولین کتاب درباره کاراته را به نام ریوکیوکمپو کارته منتشر کرد. در سال 1939 اولین دوجو اختصاصی کاراته توسط کمکهای مالی شاگردانش ساخته شد و شوتوکان نام گرفت. شوتوکان به معنای موج بید است و تخلص شاعری فوناکوشی در دوران جوانی وی بوده است. در سال 1945 شوتوکان توسط هواپیماهای آمریکایی بمباران شد. فوناکوشی به کیوشو رفت و پس از سه سال دوباره به توکیو بازگشت و تدریس کاراته را از سر گرفت. فوناکوشی عاقب در سال 1957 میلادی فوت کرد.

فوناکوشی اولین استاد اکیناوایی بود که این هنر محلی را به خاک اصلی ژاپن آورد. قبل از وی هنرهای رزمی اکیناوایی تانگ ته یا اکیناواته نامیده می شد. فوناکوشی برای اولین بار کاراته را با کانجی به معنای خالی معرفی کرد. این امر در ابتدای با مخالفت اساتید سنتی اکیناواته روبرو شد ولی پس از مدتی مخالفتها کم شد و امروزه همگان کاراته را به نام هنر مبارزه با دست خالی می دانند. فوناکوشی با ساده کردن کاتاها و نام گذاری مجدد آنها تعلیم کاراته را ساده تر نمود. او درجات و کمربندهای رنگی را از جودو وام گرفت و امروزه در تمام سبکهای کاراته از کمربندهای رنگی استفاده می شود. درجات قبل از کمربند سیاه کیو و کمربند سیاه دان نام گرفتند. فوناکوشی تمام سبکهای اکیناواته را دارای وحدت می دانست و می گفت که تمامی آنها کاراته هستند و نباید جدا از هم آموزش داده شوند. فوناکوشی را می توان به حق بنیانگذار کاراته مدرن نامید و تعداد زیادی از سربازان آمریکایی که پس از جنگ در ژاپن بودند با فراگیری این سبک رزمی و گسترش آن در جهان به معرفی کاراته به جهانیان کمک کردند. فوناکوشی اعتقاد داشت که کاراته با احترام شروع می شود و با احترام پایان می پذیرد. او به شاگردانش تأکید می کرد که از درگیریهای خیابانی دوری کنند و هرگز در درگیری پیش قدم نشوند.

همان گونه که ذکر شد شوتوکان از سبک شورین ریو مشتق شده است. حرکات مبارزین در این سبک در خطوط مستقیم انجام می گیرد و اکثر ضربات توسط مشت بسته اجرا می شوند. هنرجو قبل از مبارزه آزاد باید به فراگیری فنون پایه (کیهون) بپردازد تا زمان سنجی و فاصله سنجی صحیح در هنگام دفاع و ضربه را بیاموزد. بعد جیوایپون کمیته یا مبارزه تک ضربه ای آزاد به وی آموخته می شود که مبارزه در آن به صورت نیمه قراردادی انجام می شود. از حدود 1920 به بعد مسابقات آزاد یا جیو کمیته به تقلید از جودو و کندو در کاراته انجام شده که این مسابقات کنترلی بوده و مبارزین حق ضربه زدن به بدن همدیگر را ندارند. ضربات باید با فاصله کمی از بدن حریف متوقف شود. مهمترین اصل در کمیته فاصله یا مائه است. در مبارزه شوتوکان از تعداد زیادی فنون پا، دروی پای حریف و فنون پرتابی سرپا استفاده می شود.

اکثر ضربات دست یا دفاع های شوتوکان با حرکت دست دیگر به عنوان عکس العمل همراه هستند. عکس العمل سرعت و قدرت تکنیک را افزایش می دهد. برای ضربه زدن در شوتوکان از پشت دست، تیغه دست، نوک انگشتان، پاشنه دست ، آرنج، زانو و پشت مشت هم استفاده می شود.

فوناکوشی 15 کاتای شورین ریو را تدریس می کرد که از آسان به سخت تنظیم شده بودند. این کاتاها عبارتند از 5 کاتای هیان، سه کاتای تکی به عنوان کاتاهای مقدماتی و چند کاتای پیشرفته تر مانند ؟ و ؟. بعدتر کاتاهای دیگری توسط ناکایاما ،که نزد مابونی شیتوریو را فراگرفته بود، به این کاتاها اضافه شدند. امروزه در انجمنهای مختلف کاراته بین 15 تا 27 کاتا آموزش داده می شود.

رضاکیانی موحد

[http://mintaka.sdsu.edu/karate/punch.jpg]