جنگها و تاریخ

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

جنگ مدیا

← آمار وب سایت

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :


Think,Befor We Act

/ساعتی در خود نگر تا كیستی/ از كجائی وز چه جائی چیستی/ در جهان بهر چه عمری زیستی/ جمع هستی را بزن بر نیستی

یو-2 روسی

File:Myasishchev M-55 Geophysica, MAKS 2001.jpg

رضا کیانی موحد

جنگ جهانی دوم که به پایان رسید جنگ دیگری آغاز شد: جنگ سرد. روسیه ی شوروی و کشورهای بلوک شرق پشت دیواری آهنین قرارگرفتند. رفت و آمد شهروندان غربی به این کشورها با محدودیت روبرو شد و شهروندان پشت دیوار آهنین نیز از داشتن رابطه با غربی ها بازداشته شدند. در نتیجه ی محدودیتهای اعمال شده توسط سرویسهای جاسوسی روسها و متحدانشان کسب خبر از منابع انسانی برای غربی ها به سختی صورت می گرفت. با توجه به اینکه مسابقه ی هسته ای بین ابرقدرتها با مسابقه ی موشکی بین آنها همراه شده بود کسب اطلاعات از توان موشکی روسها، قدرت تخریبی کلاهکهایشان و... برای سرویسهای اطلاعاتی غربی به صورت یک نیاز مبرم درآمد. سازمان سیا برای کسب خبر از داخل خاک روسها دست به ابتکار جالبی زد. ساخت یک هواپیمای بلندپرواز که برد هیچ موشک روسی به آن نرسد: هواپیمای جاسوسی یو-2. این هواپیما از پایگاه های سازمان سیا در پاکستان پرواز می کرد و پس از عبور از مرز هوایی روسها خلبان موتور هواپیما را در ارتفاع بسیار بالا خاموش می کرد. یو-2 همانند یک هواپیما هواسر به پرواز خود ادامه می داد و توسط دوربیهای با دقت بالایی که داشت به تصویر برداری از تأسیسات روسها دست می زد. بعدها با سقوط یکی از یو-2 های آمریکایی در روسیه و چند فروند دیگر از آنها بر فراز ویتنام و کوبا به تدریج پروازهای یو-2 از رونق افتادند و ماهواره های جاسوسی جای آنها را گرفتند.

Myasishchev M-55 Geophysica 3 views.svg

اما روسها ،که موفقیت بی نظیر یو-2 را دیده بودند، نیز به فکر افتادند تا طرحی مشابه را اجرا کنند. هواپیمای میاسچف ام-55 هواپیمایی بسیار شبیه به یو-2 آمریکایی بود اما در ابتدا قرار نبود که همان مأموریت یو-2 را برعهده بگیرد. در همان زمان که پروازهای یو-2 بر فراز خاک روسیه انجام می شد، آمریکایی ها از بالنهای جاسوسی نیز برای کسب اطلاعات از درون روسیه استفاده می کردند. سقف پرواز بالای این بالنها سبب شد تا روسها با الهام از طرح یو-2 در پی ساخت یک هواپیما برای رهگیری بالنها بیفتند. قرار بود تا این هواپیما با نصب یک برجک مسلسل به شکار بالنهای جاسوسی حریف اعزام بشود.این پروژه در اواسط دهه ی 50 میلادی کلید خورد اما جمع شدن طرح پرواز بالنها و جانشینی ماهواره های جاسوسی سبب کند شدن طرح روسها برای مقابله با آنها شد. همین طرح رهگیر هسته ی اصلی هواپیمای ام-55 را تشکیل می داد. نمونه ی اولیه ی ام-55 با نام ام-17 شناخته می شود و ساخت آن به سال 1978 باز می گردد. اولین پرواز آزمایشی ام-17 در روز 26 می 1982 انجام شد. اندکی بعد آمریکایی ها توسط ماهواره های جاسوسی خود به وجود چنین هواپیمایی در زرداخانه ی روسها پی بردند.

File:Myasishchev M-55 in 2005.jpg

این هواپیما ،با بالهای عریض و باریکش، شباهت زیادی به یو-2 داشت. ام-17 دارای یک موتور توربوجت آر.دی-36-51 با کشش 68.6 کیلونیوتن بود. ام-17 می توانست تعداد زیادی از دوربینها و حسگرها را در فضای پایینی بدنه ی خود جای دهد. این هواپیما می توانست تا 6 ساعت پرواز کند و به جمع آوری اطلاعات بپردازد.

در روز 28 مارس 1990 یک فروند ام-17 به خلبانی ولادیمیر آرخیپنکو توانست رکورد جهانی ارتفاع را بشکند. وی توانست به ارتفاع 21830متر(71هزارپا) دست پیدا کند. این رکورد برای هواپیماهای با وزن 16تا 20 تن هنوز جابجا نشده است. ام-17 در مجموع دارای 12 رکورد رسمی جهانی است که 5 تا از آنها هنوز هم پابرجا هستند.

***

در سال 1987 ام-17 جای خود را به طرح جدیدتر ام-55 داد. اولین نمونه ی ام-55 در سال 1988 پرواز کرد اما فروپاشی شوروی سابق سبب شد تا تنها 4 نمونه از این هواپیمای جدید ساخت بشود. مأموریت این هواپیما مطالعات هواشناسی و نمونه برداری در ارتفاعات بالا عنوان شده است.

ام-55 از طرح بدنه ی ام-17 استفاده می کرد اما دارای 2 دستگاه موتور توربوجت پی.اس-30 بود. برای جای دادن این موتورها ناچار کابین خلبان مقداری بالاتر رفت و دماغه ی هواپیما بلندتر شد و اندکی نیز از عرض بالها کاسته شد. علاوه بر اینها ام-55 ورودی هوای موتور کوتاهتری نسبت به ام-17 دارد.

در روز 21 سپتامبر 1993 یک فروند ام-55 به خلبانی ویکتور واسنکو توانست با رسیدن به ارتفاع 21360 متر(70هزارپا) رکورد جدیدی را برجای بگذارد. نباید از خاطر برد که ام-55 سنگینتر از ام-17 بوده و در طبقه ی بالاتری جای می گیرد. ام-55 پانزده رکورد جهانی را جابجا کرد که همگی آنها تا به امروز پابرجا هستند.

تا کنون 3 فروند از ام-55 ها در حوادث پرواز سقوط کرده اند و تنها هواپیمای باقی مانده  بیشتر به تحقیق در طبقات بالای اتمسفر می پردازد.

 

مشخصات

ام-55

یو-2

خدمه(نفر)

1

1

طول(متر)

22.9

19.2

عرض(متر)

37.5

31.4

ارتفاع(متر)

4.8

4.88

حداکثر وزن(تن)

24

18.1

پیشرانه

2 دستگاه موتور توربوجت پی.اس-30 هر یک با کشش 98 کیلونیوتن

 

1دستگاه موتور توربوفن جنرال الکتریک اف.118 با کشش 84.5 کیلونیوتن

سرعت(کیلومتر/ساعت)

750

805

سقف پرواز خدمتی(متر)

21500

25900

(ساعت)

6.5

12

منتشر شده در شماره 151 ماهنامه جنگ افزار

خالق صِفر



جیرو هُریکُشی در سال 1903 و در شهری در استان گوما به دنیا آمد. او پی از فارغ التحصیل شدن از دبیرستان به دانشگاه توکیو رفت و در آزمایشگاه هوانوردی تازه تأسیس آنجا مشغول به تحصیل شد. هُریکُشی پس از پایان تحصیل به شرکت میتسوبیشی پیوست و به کارخانه ی هواپیماسازی این شرکت در ناگویا فرستاده شد. اولین کاری که به وی محول شد طراحی هواپیمای میستوبیشی 1ام.اف-10 در سال 1933 بود. این هواپیما سفارش نیروی دریایی سلطنتی ژاپن برای یک جنگنده ی ناونشین بود اما هر دو نمونه ی آزمایشی آن در طی پروازهای اولیه سقوط کردند و طرح آن به کلی کنار گذاشته شد. 1ام.اف-10 با وجود شکست خوردن در زمان خود یک طرح انقلابی برای صنایع هواپیماسازی ژاپن بود. این هواپیما اولین جنگنده ی یک باله ی ژاپن بود که بالهایش در زیر بدنه نصب شده بود. بدنه ی آن تمام فلزی بود و بالهایش اسکلت آلومینیومی داشتند که با پارچه پوشیده می شدند.

1ام.اف-10

جیرو هُریکُشی به همراه کارکنان میستوبیشی در سال 1937

به هرحال درسهایی که جیرو از این کار عملی فراگرفت سبب شد تا بتواند هواپیمای موفق آ-5.ام را طراحی کند. این هواپیما در سال 1936 به تولید انبوه رسید و غربیها آن را با نام مستعار کلود می شناختند. کلود افتخار این را داشت که اولین هواپیمای ناونشین تک باله در تاریخ هوانوردی باشد. اولین پرواز آزمایشی آن در سال 1935 انجام شد و تولید آن یک سال بعد آغاز شد و تعداد 1094 فروند از آنها ساخته شد. جیرو بسیاری از نکاتی را که در طرح 1ام.اف-10 بکارگرفته بود در کلود اجرا کرد از جمله بدنه ی تمام فلزی، بالهای نصب شده در زیر بدنه و ارابه های فرود ثابت. با درگیر شدن بیشتر ژاپن در جنگ با چین، کلودهای نیروی دریایی به چین اعزام شدند و در جنگ هوایی با پی-26های چینی اولین جنگ هوایی تاریخ بین هواپیماهای تک باله با بدنه ی تمام فلزی را رقم زدند.  بزرگترین نقطه ضعف کلود مسلسلهای ضعیفش بودند. تنها سلاح های این جنگنده دو قبضه مسلسل 7.7 میلیمتری نصب شده بر روی دماغه ی هواپیما بودند. هرچند که  کلود تا انتهای جنگ جهانی دوم در خدمت نیروی دریایی ژاپن ماند اما آخرین نبرد هوایی آنها در طی نبرد دریایی کورال سی اتفاق افتاد. ژاپنی ها در ماه های انتهایی جنگ تعدادی از آنها را برای عملیات کامیکازه بکارگرفتند.

کلود

2 سال بعد از موفقیت خیره کننده ی جیرو ،به عنوان طراح هواپیماهای جنگی، از وی و تیمش درخواست شد تا نمونه ی 12 را بسازند. نمونه ی 12 جنگنده ی جدیدی برای نیروی دریایی سلطنتی بود و قرار بود تا آنهم مانند کلود یک جنگنده ی ناونشین باشد. نیروی دریایی ،بر اساس تجربیاتش در جنگ با چین، درخواست کرد تا سرعت هواپیما به 600 کیلومتر بر ساعت و نرخ صعود آن به 3000 متر در عرض 3.5 دقیقه برسد. نمونه ی 12 باید به مخازن ذخیره ی سوخت اضافی مجهز می شد و می توانست با سرعت اقتصادی بین 6 تا 8 ساعت پرواز کند. 2 قبضه توپ 20 میلیمتری به سلاح های آن اضافه شدند و قرار شد تا جنگنده ی جدید علاوه بر داشتن بیسیم به یک سیستم ناوبری رادیویی هم برای پروازهای بلند مجهز شود. شرکت رقیب میتسوبیشی ،هواپیماسازی ناکاجیما، به سرعت خود را از رقابت کنارکشید چرا که ساخت چنین جنگنده ای را غیرممکن می دانست اما جیروهُریکُشی فکر می کرد که با سبک کردن هواپیما می تواند به مشخصات درخواست شده دست پیداکند. جیرو به سراغ یک آلیاژ جدید آلومینیوم به نام دورالومین رفت و با اضافه کردن یک لایه ی ضدخوردگی آن را در بدنه بکارگرفت. هیچ زرهی برای خلبان یا دیگر قسمتهای حساس درنظر گرفته نشد و از مخازن سوخت ضدنشتی ،که در جنگنده های آن زمان مرسوم بود، صرف نظر شد. جیرو اینبار از چرخ های جمع شونده و کابین سرپوشیده برای نمونه ی 12 استفاده کرد و این دو خصوصیت اساسی ترین تفاوت های نمونه ی 12 با کلود بودند.

ادامه مطلب

آی.کا-3



Rogozarski IK-3.jpg

آی.کا-3

اگرچه در زمانی که جنگ جهانی دوم آغاز شد یوگوسلاوی صنایع هوایی گسترده ای نداشت اما توانست هواپیمای جنگنده ای بسازد که می توانست به راحتی با مستراشمیت-109 یا هاریکن قابل مقایسه باشد. توسعه ی هواپیمای جنگنده ی آی.کا-3 در سال 1936 به منظور جایگزینی جنگنده ی آی.کا-2 آغاز شد. برای بهبود کیفیت کار یک بدنه ی ساخته شده برای آزمایش در تونل باد به فرانسه فرستاده شد. طراحی بدنه توسط روگوزارسکی در بلگراد انجام شد. اولین نمونه ی هواپیما در سال 1938 کامل شد و اولین پرواز آزمایشی آن در روز 14 آوریل همان سال صورت گرفت. بر روی جنگنده ی آی.کا-3 یک دستگاه موتور 12 سیلندر هیسپانو-سویزا 12وای-29 نصب شد که می توانست در زمان برخاستن 890 اسب بخار و در ارتفاع 11هزارپایی 920 اسب بخار توان تولید کند. سلاح های آی.کا-3 عبارت بودند از 1 قبضه توپ 20 میلیمتری هیسپانو-سویزا اچ.اس-404 ،که تحت لیسانس اورلیکن ساخته می شد، و 2 قبضه مسلسل 7.92 میلیمتری برونینگ. بدنه ی هواپیما از فولاد، چوب و پارچه تشکیل شده بود و چرخهای هواپیما جمع شونده بودند.

پس از آزمایشهای اولیه، نمونه ی ساخته شده برای آزمایشها بیشتر به هنگ ششم شکاری فرستاده شد. در روز 19 ژانویه بال راست هواپیما در طی یک پرواز با سرعت بالا و ارتفاع پایین شکست. علت سانحه شکسته شدن تیر اصلی بال در نزدیک جایگاه چرخها تشخیص داده شد که به خاطر چند فرود سخت ایجاد شده بود. آزمایشهای بیشتر نیروی هوایی سلطنتی یوگوسلاوی در برابر هاریکن و مستراشمیت بی.اف-109 نشان دادند که این هواپیما در همه ی موارد از هاریکن سرتر است و در مقایسه با بی.اف-109 مانور بهتر ولی سرعت و نرخ صعود کمتری دارد. اولین هواپیما در تابستان 1940 به یک اسکادران آزمایشی تحویل داده شد. خلبانان آی.کا-3 آن را دوست داشتند و بهتر از بی.اف-109 و هاریکن می دانستند. در ضمن تعمیرات آن نیز نسبت به رقبایش راحت تر بود. قرار شد که علاوه بر سفارش های خود یوگوسلاوی آی.کا-3 در ترکیه تحت لیسانس ساخته بشود که حمله ی آلمان در روز 6 آوریل 1941 پرونده ی ساخت این جنگنده را بست. تا زمان حمله ی آلمان 12 فروند جنگنده آی.کا-3 ساخته شده بود که یکی از آنها قبل از جنگ سقوط کرده بود و تنها 6 فروند از آنها عملیاتی بودند. وظیفه ی آنها دفاع از پایتخت یوگوسلاوی بود. منابع مختلف تعداد 4 یا 11 فروند شکار را به آنها نسبت می دهند.

a colour photograph of an aircraft in Yugoslav markings in a museum

آی.کا-49اس که پس ازجنگ بر اساس طرح موفق آی.کا-3 ساخته شد

 

آی.کا-3

مشخصات

خدمه

1 نفر

طول

8متر

عرض بال

10.33  متر

ارتفاع

3.23  متر

سطح بال

16.6متر مربع

وزن خالی

1,874  تن

حداکثر وزن

2,405  تن

پیشرانه

یک دستگاه موتور 12 سیلندر به  توان 920 اسب بخار

یک ملخ 3 پره با گام متغیر

سرعت

527 کیلومتر/ساعت

سقف پرواز

12000 متر

برد

785 کیلومتر

سلاح

1 قبضه توپ 20 میلیمتری

2 قبضه مسلسل 7.92 میلیمتری

 ترجمه و تلخیص:رضا کیانی موحد

منتشر شده در ماهنامه جنگ افزار

 
  • تعداد صفحات :32
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • ...  
 

درباره وب سایت

Wars & History
رضا کیانی موحد - محمدحسین پاز
مدیر وب سایت :

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان