جنگها و تاریخ

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

جنگ مدیا

← آمار وب سایت

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :


Think,Befor We Act

/ساعتی در خود نگر تا كیستی/ از كجائی وز چه جائی چیستی/ در جهان بهر چه عمری زیستی/ جمع هستی را بزن بر نیستی

زیپلن هواپیمابر

ZRS-5.JPG

رضا کیانی موحد

 

در فیلمهای علمی-تخیلی سفینه ها/کشتی های فضایی و یا فضاپیماهایی دیده می شوند که در هنگام لزوم از دل آنها تعداد زیادی هواپیما یا فضاپیمای کوچک بیرون می آید. نمونه ی معروف این سفینه های هواپیمابر را می توان در فیلمهایی چون روز استقلال یا فراموشی دید. اما حقیقت این است که اندیشه داشتن سفینه ای که بتواند تعدادی هواپیما را در خود جای بدهد تنها به فیلمهای علمی-تخیلی محدود نمی شود.

برد کوتاه هواپیماهای اولیه و نیاز عملیاتی به اینکه آنها در فواصلی بسیار دور از ساحل به گشت و نگهبانی بپردازند سبب شد تا کشورهای صاحب نیروی دریایی به استفاده از ناوهای هواپیمابر روی بیاورند. یک ناو بزرگ ،با برد عملیاتی عملا نامحدود، به یک هواپیما ،با برد عملیاتی بسیار محدود، اجازه می داد تا فراتر از توانایی هایش پرواز کند. اما توسعه ی بالنهایی که از گازهای سبک تر از هوا پر می شدند در اواخر جنگ جهانی اول سبب شد تا نیروی دریایی آمریکا به فکر استفاده از آنها به عنوان یک بالن/سفینه هواپیمابر بیفتد. این بالنها ،که در ایران بیشتر با نام زیپلن شناخته می شوند، کشتی های هوایی بزرگی بودند که با استفاده از گاز هیدروژنیا هلیوم می توانستند تا ارتفاع زیادی صعود کنند و بارهای نسبتا بزرگی را در درون خود جای دهند. دو فروند ناوهواپیمابر آزمایشی که بر اساس زیپلنها ساخته شدند از بدنه ای سخت ساخته شدند و با نامهای آکرون و ماکون شناخته می شدند.

آزمایشهای اولیه برای بررسی امکان پذیری چنین طرح جاه طلبانه ای با پرواز و فرود یک هواپیمای کوچک از زیپلن یو.اس.اس لوس آنجلس صورت گرفت. پس از آن آکرون و ماکون با آشیانه ی داخلی بزرگی ساخته شدند تا چند فروند جنگنده دوباله را در خود جای دهند. قرار بود تا پرواز و فرود این هواپیماها به وسیله ی یک بازوی مکانیکی صورت بگیرد.

File:F9C-2 Sparrowhawk fighter.jpg

آکرون و ماکون از بزرگترین پرنده هایی هستند که تا کنون بشر به پرواز درآورده است و هنوز هم رکورد بزرگترین زیپلن پر شده از هلیوم را در اختیار دارند. آنها تنها 6 متر از زیپلن معروف آلمان ،هیندربرگ، کوتاه تر بودند. هردو کشتی پرنده توسط شرکت گودیر ساخته شدند اما از آنجا که تا آن زمان چنین زیپلنهای بزرگی در آمریکا ساخته نشده بودند یک تیم مستشاری آلمانی به کمک آنها آمد. پیشرانه ی آنها 8 دستگاه موتور 12 سیلندر بنزینی ساخت مایباخ آلمان بود.

File:F9C in USS Akron hangar1932.jpg

درون آشیانه ی آکرون

آکرون اولین پرواز خود را در سال 1931 و ماکون اولین پروازش را دو سال بعد انجام داد. آکرون در سال 1934 و ماکون یک سال بعد منهدم شدند. آکرون در اثر یک طوفان در سواحل نیوجرسی در هم شکست و در اثر سقوط آن 73نفر از 76 نفر خدمه اش کشته شدند. این حادثه خونین ترین سقوط یک زیپلن بشمار می رود.

ماکون نیز مانند آکرون دچار یک طوفان شد و در سواحل خلیج کالیفرنیا سقوط کرد اما این بار بیشتر خدمه اش نجات یافتند. ماکون قبل از سقوط 50 نوبت پرواز انجام داد.

پی.آ-97

USN Piasecki Helistat 1985.jpg
عکس بالا را که ببینید گمان می برید که به  یکی از زیپلن (بالن) های دوران جنگ جهانی دوم یا قبل از آن نگاه می کنید. حقیقت این است که این عکس متعلق است به یکی از مخلوقات عجیب تاریخ هوانوردی که نه در سال 1936 بلکه در سال 1986 ساخته شده است. زیپلن پی.آ-97 ،ساخت شرکت هلیکوپترسازی پیاسکی، یک نمونه ی آزمایشی از ترکیب زیپلن و هلیکوپتر بود. اگر با دقت به پایین زیپلن نگاه کنید (بر روی عکس کلیک کنید)متوجه می شوید که 4 عدد بدنه ی هلیکوپتر به زیر آن بسته شده اند. این طرح آزمایشی با هزینه ی 40 میلیون دلار قرار بود تا یک کشتی هوایی کلاس اِن را با 4 عدد هلیکوپتر سیکورسکی اچ-34 ترکیب کند تا یک جرثقیل قدرتمند هوابرد بسازد. قرار بود تا پی.آ-97 مزیتهای های هر دو طرح را در خود جمع کند: مصرف سوخت کمتر (برای هلیکوپترها) و قدرت بلندکردن بیشتر(برای زیپلن). برای نصب بدنه ی هلیکوپترها در زیر زیپلن ابتدا دم آنها حذف شد و سپس از یک چارچوب آلومینیومی برای اتصال آنها به یکدیگر و زیپلن استفاده شد.
اولین پرواز آزمایشی پی.آ-97 از یک سایت پروازی در نیوجرسی در روز 26 آوریل 1986 انجام شد. در پرواز روز اول جولای همان سال پی.آ-97 از کنترل خارج شد و پس از اصابت به زمین یکی از خلبانانش کشته شد و با این پرواز شوم یکی دیگر از طرحهای بی سرانجام هوانوردی روانه ی زباله دان تاریخ شد.

ترجمه و تلخیص : رضا کیانی موحد
منبع
https://en.wikipedia.org/wiki/Piasecki_PA-97

یو-2 روسی

File:Myasishchev M-55 Geophysica, MAKS 2001.jpg

رضا کیانی موحد

جنگ جهانی دوم که به پایان رسید جنگ دیگری آغاز شد: جنگ سرد. روسیه ی شوروی و کشورهای بلوک شرق پشت دیواری آهنین قرارگرفتند. رفت و آمد شهروندان غربی به این کشورها با محدودیت روبرو شد و شهروندان پشت دیوار آهنین نیز از داشتن رابطه با غربی ها بازداشته شدند. در نتیجه ی محدودیتهای اعمال شده توسط سرویسهای جاسوسی روسها و متحدانشان کسب خبر از منابع انسانی برای غربی ها به سختی صورت می گرفت. با توجه به اینکه مسابقه ی هسته ای بین ابرقدرتها با مسابقه ی موشکی بین آنها همراه شده بود کسب اطلاعات از توان موشکی روسها، قدرت تخریبی کلاهکهایشان و... برای سرویسهای اطلاعاتی غربی به صورت یک نیاز مبرم درآمد. سازمان سیا برای کسب خبر از داخل خاک روسها دست به ابتکار جالبی زد. ساخت یک هواپیمای بلندپرواز که برد هیچ موشک روسی به آن نرسد: هواپیمای جاسوسی یو-2. این هواپیما از پایگاه های سازمان سیا در پاکستان پرواز می کرد و پس از عبور از مرز هوایی روسها خلبان موتور هواپیما را در ارتفاع بسیار بالا خاموش می کرد. یو-2 همانند یک هواپیما هواسر به پرواز خود ادامه می داد و توسط دوربیهای با دقت بالایی که داشت به تصویر برداری از تأسیسات روسها دست می زد. بعدها با سقوط یکی از یو-2 های آمریکایی در روسیه و چند فروند دیگر از آنها بر فراز ویتنام و کوبا به تدریج پروازهای یو-2 از رونق افتادند و ماهواره های جاسوسی جای آنها را گرفتند.

Myasishchev M-55 Geophysica 3 views.svg

اما روسها ،که موفقیت بی نظیر یو-2 را دیده بودند، نیز به فکر افتادند تا طرحی مشابه را اجرا کنند. هواپیمای میاسچف ام-55 هواپیمایی بسیار شبیه به یو-2 آمریکایی بود اما در ابتدا قرار نبود که همان مأموریت یو-2 را برعهده بگیرد. در همان زمان که پروازهای یو-2 بر فراز خاک روسیه انجام می شد، آمریکایی ها از بالنهای جاسوسی نیز برای کسب اطلاعات از درون روسیه استفاده می کردند. سقف پرواز بالای این بالنها سبب شد تا روسها با الهام از طرح یو-2 در پی ساخت یک هواپیما برای رهگیری بالنها بیفتند. قرار بود تا این هواپیما با نصب یک برجک مسلسل به شکار بالنهای جاسوسی حریف اعزام بشود.این پروژه در اواسط دهه ی 50 میلادی کلید خورد اما جمع شدن طرح پرواز بالنها و جانشینی ماهواره های جاسوسی سبب کند شدن طرح روسها برای مقابله با آنها شد. همین طرح رهگیر هسته ی اصلی هواپیمای ام-55 را تشکیل می داد. نمونه ی اولیه ی ام-55 با نام ام-17 شناخته می شود و ساخت آن به سال 1978 باز می گردد. اولین پرواز آزمایشی ام-17 در روز 26 می 1982 انجام شد. اندکی بعد آمریکایی ها توسط ماهواره های جاسوسی خود به وجود چنین هواپیمایی در زرداخانه ی روسها پی بردند.

File:Myasishchev M-55 in 2005.jpg

این هواپیما ،با بالهای عریض و باریکش، شباهت زیادی به یو-2 داشت. ام-17 دارای یک موتور توربوجت آر.دی-36-51 با کشش 68.6 کیلونیوتن بود. ام-17 می توانست تعداد زیادی از دوربینها و حسگرها را در فضای پایینی بدنه ی خود جای دهد. این هواپیما می توانست تا 6 ساعت پرواز کند و به جمع آوری اطلاعات بپردازد.

در روز 28 مارس 1990 یک فروند ام-17 به خلبانی ولادیمیر آرخیپنکو توانست رکورد جهانی ارتفاع را بشکند. وی توانست به ارتفاع 21830متر(71هزارپا) دست پیدا کند. این رکورد برای هواپیماهای با وزن 16تا 20 تن هنوز جابجا نشده است. ام-17 در مجموع دارای 12 رکورد رسمی جهانی است که 5 تا از آنها هنوز هم پابرجا هستند.

***

در سال 1987 ام-17 جای خود را به طرح جدیدتر ام-55 داد. اولین نمونه ی ام-55 در سال 1988 پرواز کرد اما فروپاشی شوروی سابق سبب شد تا تنها 4 نمونه از این هواپیمای جدید ساخت بشود. مأموریت این هواپیما مطالعات هواشناسی و نمونه برداری در ارتفاعات بالا عنوان شده است.

ام-55 از طرح بدنه ی ام-17 استفاده می کرد اما دارای 2 دستگاه موتور توربوجت پی.اس-30 بود. برای جای دادن این موتورها ناچار کابین خلبان مقداری بالاتر رفت و دماغه ی هواپیما بلندتر شد و اندکی نیز از عرض بالها کاسته شد. علاوه بر اینها ام-55 ورودی هوای موتور کوتاهتری نسبت به ام-17 دارد.

در روز 21 سپتامبر 1993 یک فروند ام-55 به خلبانی ویکتور واسنکو توانست با رسیدن به ارتفاع 21360 متر(70هزارپا) رکورد جدیدی را برجای بگذارد. نباید از خاطر برد که ام-55 سنگینتر از ام-17 بوده و در طبقه ی بالاتری جای می گیرد. ام-55 پانزده رکورد جهانی را جابجا کرد که همگی آنها تا به امروز پابرجا هستند.

تا کنون 3 فروند از ام-55 ها در حوادث پرواز سقوط کرده اند و تنها هواپیمای باقی مانده  بیشتر به تحقیق در طبقات بالای اتمسفر می پردازد.

 

مشخصات

ام-55

یو-2

خدمه(نفر)

1

1

طول(متر)

22.9

19.2

عرض(متر)

37.5

31.4

ارتفاع(متر)

4.8

4.88

حداکثر وزن(تن)

24

18.1

پیشرانه

2 دستگاه موتور توربوجت پی.اس-30 هر یک با کشش 98 کیلونیوتن

 

1دستگاه موتور توربوفن جنرال الکتریک اف.118 با کشش 84.5 کیلونیوتن

سرعت(کیلومتر/ساعت)

750

805

سقف پرواز خدمتی(متر)

21500

25900

(ساعت)

6.5

12

منتشر شده در شماره 151 ماهنامه جنگ افزار

 
  • تعداد صفحات :32
  • 1  
  • 2  
  • 3  
  • 4  
  • 5  
  • 6  
  • 7  
  • ...  
 

درباره وب سایت

Wars & History
رضا کیانی موحد - محمدحسین پاز
مدیر وب سایت :

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان