جنگها و تاریخ

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

جنگ مدیا

← آمار وب سایت

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :


Think,Befor We Act

/ساعتی در خود نگر تا كیستی/ از كجائی وز چه جائی چیستی/ در جهان بهر چه عمری زیستی/ جمع هستی را بزن بر نیستی

چند عکس از جنگ فالکلند

http://wars-and-history.persiangig.com/%D8%AC%D9%86%DA%AF%20%D9%81%D8%A7%D9%84%DA%A9%D9%84%D9%86%D8%AF/1150f4289c9b59ffe3e99116752928ba.jpg
جنگ فالکلند از جنگهایی بود/هست که من همیشه دوست داشتم درباره اش بنویسم ولی متاسفانه کمتر فرصتی پیش آمد که درست وحسابی از خجالت آن دربیایم. فعلا دست به نقد چند عکسی از آن را با هم ببینیم.

ادامه مطلب

فرار از جزیره ی پبل


تحلیلی کوتاه از چگونگی شکست آرژانتین در جنگ فالکلند

رضا کیانی موحد

تفاوت یک ارتش درجه یک با ارتشهای درجه دو و سه در  چیست؟ چه عاملی سبب می شود تا یک ارتش بتواند نقش خود را به عنوان یک نیروی نظامی به صورت مناسب و دیگری به صورت نامناسب ایفاکند؟ آیا داشتن سلاح های پیشرفته تر یک ارتش را نسبت به دیگری پیشرفته تر می کند؟ نقش آموزه های نظامی در این میان چیست؟ چه عاملی سبب شد که در طی جنگ جهانی دوم آلمان در تهاجم به خاک فرانسه موفق شود و ایتالیا در اتیوپی و سومالی با شکست مواجه شود؟ مگر نه این بود که آلمان با حریفی به مراتب قوی تر از خود و ایتالیا با حریفی به مراتب ضعیفتر از خود ،از حیث سلاح، رو برو شدند؟ چرا ژاپن در تهاجم اولیه خود به جنوب شرقی آسیا بر متفقین پیروز شد ولی در سیبری از روسها شکست خورد؟

 در سال 1982 ارتشهای بریتانیا و آرژانتین بر سر تصاحب مجمع الجزایر فالکلند وارد کارزار شدند. هر دو ارتش تقریبا از سلاح هایی مشابه استفاده می کردند. هر چند که بریتانیا دارای سلاح هسته ای بود اما این سلاح ها را هیچگاه وارد معرکه نکرد. پس از نظر سلاح و تجهیزات هر دو کشور ،دست کم بر روی کاغذ، وضعیتی مشابه داشتند. هر دو کشور دارای ناوهای هواپیمابر، ناوشکن، ناوچه، هواپیماهای مدرن جنگی، هلیکوپتر، تجهیزات ضدزیردریایی، تانک و توپخانه بودند. اما جنگ بر سر جزایر فالکلند با پیروزی بریتانیا به پایان رسید با وجود اینکه فاصله ی آرژانتین از معرکه در حدود 800 تا 1000 کیلومتر و فاصله ی نزدیک ترین پایگاه بریتانیا از آنجا در حدود 6000 کیلومتر بود. یعنی هر کشتی بریتانیایی برای رسیدن به صحنه ی نبرد از آسانسیون باید مسافتی دست کم 6 برابر کشتی های آرژانتینی را طی می کرد. یا به عبارت دیگر در فاصله زمانی که یک کشتی بریتانیایی از جزیره ی آسانسیون خود را به فالکلند می رساند کشتی های آرژانتینی می توانستند 3 بار از خاک خود تا فالکلند بروند و بازگردند.


ادامه مطلب

نبرد در گوس گرین

موقعیت جغرافیایی گوس گرین در میان مجمع الجزایر فالکلند

تاریخ:28-29 می 1982

محل: گوس گرین و داروین در جزایر فالکلند

نتیجه: پیروزی بریتانیا

متخاصمین

بریتانیا

آرژانتین

فرماندهان

فرمانده ی هنگ دوم چترباز: سرهنگ دوم هربرت جونز (کشته شد)

سرگرد کریس کیبل(معاون جونز)

فرمانده ی گروهان آلفا: سرگرد فرار هاکلی

فرمانده ی گروهان براوو: سرگرد کروسلند

فرمانده ی گروهان چارلی: سرگرد جنر

فرمانده ی گروهان دلتا: سرگرد نه آمی

فرمانده ی هنگ 12 ام پیاده نظام: سرهنگ دوم ایتالو پیاجی(اسیرشد)

فرمانده گروهان رنجرهنگ 25 ام پیاده: سرهنگ دوم محمدعلی زین الدین

فرمانده ی افراد پدافند هوایی: ویلسون پدروزا

استعداد رزمی

690 نفر

پشتیبانی آتش ناوچه ی اچ.ام.اس آرو

3 قبضه توپ 105 میلیمتری

4 نفر از سرویس ویژه ی هوابرد

790 نفر از نیروی زمینی(هنگ دوازدهم پیاده گروهان چارلی از هنگ 25ام پیاده)

3 یا 4 قبضه توپ 105 میلیمتری

202 از نیروی هوایی(عناصری از آتشبار 601 ضدهوایی به همراه توپهای 20 و 35 میلیمتری)

10 نفر از نیروی دریایی

 

تلفات

17 نفر کشته

64 نفر مجروح

47 نفر کشته

145 نفر مجروح

961 نفر اسیر

 

Goose Green school.jpg

 مدرسه ی داروین در حال سوختن در اثر اصابت ضدهوایی های آرژانتینی و خمپاره های چتربازان بریتانیا

مهاجمین

در روز بیست و یکم می 1981 فرماندهان نیروی دریایی بریتانیا به این نتیجه رسیدند که جزایر فالکلند را به اندازه ی کافی برای پیاده کردن سربازانشان أمن کرده اند. برای عملیات آبی-خاکی یک بندرگاه طبیعی ،با نام سن کارلوس، در قسمت غرب جزیره ی شرقی انتخاب شد. قرار شد که پس از پیاده شدن نیروهای انگلیسی در این ساحل آنها را به وسیله ی هلیکوپتر تا نزدیکی بندراستنلی حمل کنند و پس از آن حمله ی نهایی برای بازپس گیری استنلی آغاز شود. اما حمله ی هوایی آرژانتینی ها به کشتی باری آتلانتیک کانوییر ،که هلیکوپترهای مورد نیاز عملیات هلی برد را در عرشه ی آن جای داده بودند، و غرق شدن آن شرایط نبرد را به کلی تغییر داد. فرمانده ی عملیات زمینی ،سرتیپ تامپسون، تصمیم گرفت تا واحدهای چترباز و کماندو به جای عملیات هلی برد با پای پیاده به استنلی بروند.

در حالیکه بدنه ی واحدهای زمینی در حال حرکت به سمت شرق بودند تا مسیر 80 کیلومتری تا استنلی را طی کنند، گردان دوم از هنگ دوم چترباز نیروی زمینی سلطنتی با یک چرخش 90 درجه به سمت جنوب به راه افتاد تا مواضع آرژانتین را در ناحیه ای به نام گوس گرین اشغال کند.

گوس گرین ناحیه ی مسکونی کوچکی ،با جمعیت 100 نفر، بود که در 21 کیلومتری جنوب سان کارلوس واقع شده و دارای یک بندرگاه و فرودگاه کوچک بود. آرژانتینی ها پس از اشغال فالکلند باند فرودگاه گوس گرین را به پرواز هواپیماهای پشتیبانی نزدیک پوکارا اختصاص داده بودند. آنها یک سربازخانه ی کوچک در گوس گرین مستقر کرده بودند. ارتفاعات نه چندان بلند داروین ،که در شمال گوس گرین واقع شده بود، یک دیوار دفاعی طبیعی برای آرژانتینی ها فراهم کرده بود. در روز 26 می آرژانتینی ها با اعزام قسمت اعظم هنگ 12 ام پیاده به این ناحیه سربازخانه ی گوس گرین را تقویت کرده بودند. آنها در خط الرأس ارتفاعات داروین آشیانه های مسلسل ایجاد کرده بودند و سربازانشان با حفر سنگر در لاک دفاعی فرورفته بودند. واحدهای توپخانه و خمپاره اندازی که در پشت سر آنها قرار داشتند وظیفه ی پشتیبانی از مواضع مقدم آرژانتینی ها را برعهده داشتند.

با وجود فاصله ی کمی که گوس گرین از محل پیاده شدن بریتانیایی ها در ساحل سن کارلوس داشت آرژانتینی ها هیچ اقدام بازدارنده ای را بر علیه مهاجمین انجام ندادند. شاید آنها منتظر بودند تا حرکت بریتانیایی ها به سمت شرق آغاز شود تا از پشت سر به آنها حمله کنند. پس، حمله به گوس گرین و پاکسازی آن یک حرکت پیشگیرانه بود تا از محاصره شدن نیروهای اعزامی به استنلی جلوگیری کند. البته این فقط جنبه ی ظاهری قضیه بود. از یک طرف ضرباتی که توسط خلبانان آرژانتینی بر نیروی دریایی سلطنتی واردشد سبب شد تا کابینه ی این کشور به فرماندهان نظامی فشار بیاورند تا هر چه زودتر یک پیروزی چشمگیر برای قانع کردن افکار عمومی به دست آورند. از سوی دیگر، رقابت بین نیروی دریایی و نیروی زمینی سبب شد تا چتربازان نیروی زمینی نسبت به اجرای این حمله اصرار داشته باشند تا اولین پیروزی در نبردهای زمینی را به نام خودشان ثبت کنند و این افتخار را از چنگ کماندوهای نیروی دریایی بربایند.

روز 25 می از طرف سرتیپ تامپسون به عنوان روز اجرای حمله تعیین شد. در طرح اولیه قرار بود تا چتربازان با یک ضربت تلفاتی به آرژانتینی ها وارد کنند و بلافاصله عقب نشینی کنند. اما بعدتر طرح اولیه تغییر کرد و چتربازان موظف شدند تا تمام منطقه را پاکسازی کنند. این تغییر در طرح بیشتر مدیون فشارهای فرمانده ی هنگ دوم چترباز ،سرهنگ دوم جونز، بود. او گمان می کرد که با اجرای یک شبیخون غافلگیرانه می تواند به سرعت از ارتفاعات داروین عبورکرده و تا ظهر فردا تمام شهر را پاکسازی کند. مشکل اصلی جونز این بود که اطلاعات کاملی از مواضع آرژانتینی ها و نیروهایی که به تازگی به منطقه اعزام شده بودند نداشت. برای این مأموریت ،که بار آن چند برابر طرح اولیه شده بود، هیچ واحد اضافه ای در نظرگرفته نشد. به علاوه، به دلیل کمبود هلیکوپتر پشتیبانی هوایی اندکی برای این عملیات منظور شد. از سوی دیگر چتربازان ناچار بودند تا قسمت عمده ای از تجهیزات و مهمات خود را در ساحل سن کارلوس به جای بگذارند و تنها به اندازه ی 2 روز نبرد مهمات و آذوقه با خود بردارند.

نیروی مهاجم شامل 3 گروهان چترباز، یک گروهان گشتی و یک گروهان لجستیک و گروهان فرماندهی سرهنگ دوم هربرت جونز از گردان دوم هنگ دوم چترباز بودند. قرار بود پشتیبانی از چتربازان به 3 روش انجام بشود. در مرحله ی اول قرار شد تا ناوچه ی اچ.ام.اس آرو در هنگام نیاز آتش تهیه ی مورد نیاز عملیات را تأمین کند. از طرف دیگر 3 قبضه توپ 105 میلیمتری از هنگ 29 ام کماندوی نیروی دریایی به پشتیبانی آتش این عملیات اختصاص داده شدند. دست آخر قرار شد که اگر شرایط آب و هوا مناسب باشد تعدادی از هاریرهای نیروی هوایی ،که به تازگی توسط ناو هواپیمابر هرمس به منطقه آورده شده بودند، به صورت آماده باش در حال پرواز باشند تا در صورت نیاز مواضع دشمن را بمباران کنند. وظیفه ی دفاع هوایی از منطقه بر عهده ی سی هاریرهای نیروی دریایی گذاشته شد.

4 نفر از افراد سرویس ویژه ی هوابرد ،به فرماندهی سرجوخه تریور بروکز، توانسته بودند در منطقه ی تحت پوشش گروهان الفا از هنگ دوازدهم نفوذ کنند و یک پست دیده بانی در آنجا ایجاد کنند. آرژانتینی ها از این پست دیده بانی آگاهی نداشتند و بروکز به مدت 2 هفته توانست از دید هلیکوپترها و کشتی های آرژانتینی مخفی بماند و تحرکات دشمن را به فرماندهان نیروی دریایی سلطنتی گزارش دهند. در روز 21 می به عنوان یک حرکت ایضایی در هنگام پیاده شدن بریتانیایی ها در ساحل سان کارلوس اسکادران دلتا از سرویس ویژه ی هوابرد به مواضع آرژانتینی ها در تپه ی داروین حمله کرد و وانمود کرد که یک واحد بزرگ در حال حمله می باشد.

مدافعین

بدنه ی اصلی مدافعین آرژانتینی ،که با نام نیروی مرسدس شناخته می شدند، شامل هنگ دوازدهم پیاده ،به فرماندهی سرهنگ دوم ایتالو پیاجی، و یک گروهان رنجر از هنگ 25 ام پیاده به فرماندهی سرهنگ دوم محمدعلی زین الدین بودند. زین الدین به عنوان پدر نیروی مخصوص آرژانتین شناخته می شد. او در طی یک دوره ی آزمایشی در ماه مارس 82 گروهی از سربازان وظیفه را انتخاب کرد و به آنها "کلاه سبز" مخصوص کماندوها را اعطا کرد. زین الدین به صورت غیر رسمی واحد خود را "هنگ 25 ام پیاده ی مخصوص" نامیده بود. کشیش هنگ دوازدهم ،پادره سانتیاگو مورا، بعدتر نوشت: "سربازان هنگ 25ام پیاده مشتاق جنگ بودند و می خواستند که با افتخار از یکدیگر دفاع کنند. [اما] سربازان هنگ دوازدهم جنگیدند چرا که به آنها گفته شده بود که باید بجنگند. البته شجاعت آنها کمتر [از همتایانشان] نبود، آنها به صورت قابل ستایشی آرام بودند."

موضع خمپاره انداز مدافعین آرژانتینی

دفاع ضدهوایی در برابر هواگردهای بریتانیایی توسط 6 قبضه توپ 20 میلیمتری راین متال ،که توسط پرسنل نیروی هوایی آرژانتین هدایت می شدند، و دو قبضه توپ 35 میلیمتری اورلیکن از گردان 601 ام ضدهوایی انجام می شد. این توپها در مراحل نهایی نبرد بر علیه پیاده نظام دشمن بکارگرفته شدند. آنها همچنین 4 قبضه هویتزر 105 میلیمتری کوهستانی متعلق به هنگ چهارم توپخانه ی هوابرد را برای پشتیبانی در اختیار داشتند. هواپیماهای پوکارا ،مسلح به راکت و ناپالم، از فرودگاه استنلی وظیفه ی پشتیبانی هوایی این افراد را برعهده داشتند. در روز چهارم می جتهای سی هاریر نیروی دریایی سلطنتی از ناوهواپیمابر هرمس برخواسته بودند و به باند فرودگاه و تأسیسات آن در گوس گرین حمله کردند. در طی حمله، یک فروند سی هاریر با آتش توپ اورلیکن به زیرکشیده شد و خلبان آن سروان نیک تایلور کشته شد. بدن او توسط ساکنین بومی یافته شد و با تشریفات نظامی به خاک سپرده شد. تا روز 27 می هاریرهای  نیروی هوایی سلطنتی بر فراز گوس گرین فعال بودند. یکی دیگر از آنها در طی نبرد و زمانی که توسط چتربازان به کمک فراخوانده شد توسط اورلیکن سقوط کرد.


 

ادامه مطلب

 
  • تعداد صفحات :2
  • 1  
  • 2  
 

درباره وب سایت

Wars & History
رضا کیانی موحد - محمدحسین پاز
مدیر وب سایت :

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان